پایه و اساس رابطه مادر و فرزند

اساس رابطه مادر و فرزند چیست؟ اگر روی عشق بی قید و شرط شرط بندی می کنید، ادامه مطلب را بخوانید و دریابید که حتی این عشق نیز می تواند با مشکلاتی روبرو شود.

مانند هر جنبه دیگری از زایمان، ما نمی دانیم که فرزندمان چه شخصیتی خواهد داشت. همه ما رویای یک نوزاد دوست داشتنی را می بینیم که فقط زمانی گریه می کند که به چیزی نیاز دارد و به راحتی می توان او را آرام کرد و ممکن است خوش شانس باشید... اما دیگران فرزندی خواهند داشت که از قولنج، رفلاکس معده یا سایر مشکلات پزشکی رنج می برد. برخی از نوزادان "نیازهای شدید" دارند و هر روز ساعت ها گریه می کنند و هیچ کس نمی تواند آنها را برآورده کند. این وضعیت می تواند باعث رنج و عذاب شود و به شما احساس بی ارزشی بدهد، به خصوص اگر به طور مرتب اتفاق بیفتد.

با این حال، ما باید خود را با روش های آنها برای نشان دادن نیازهای خود وفق دهیم! انطباق با خلق و خوی فرزندمان ممکن است کمی طول بکشد، به خصوص اگر آنها انتظارات ما را برآورده نکنند. در این صورت ما باید بچه ایده آل را فراموش کنیم و یک روز آنها را بپذیریم و اوضاع بهتر شود!

آنچه همچنین کمک می کند این است که بدانیم ما مسئول خلق و خوی کودک خود نیستیم. اگر شک دارید که نوزادان با خلق و خوی خود به دنیا می آیند، از مادر دوقلوها بپرسید تا به شما بگوید که از ابتدا چقدر متفاوت بوده اند. این بدان معنا نیست که ما هیچ تأثیری روی فرزند خود نداریم! البته درک ما از موقعیت ها، احساسات و عکس العمل های ما بر فرزندمان تأثیر می گذارد و به همین دلیل است که باید به خوبی مراقب حالات عاطفی خود باشیم.

رابطه مادر و فرزند

هر رابطه مادر و فرزند منحصر به فرد است و مدت ها قبل از تولد فرزند ما شروع می شود.

زمانی را به یاد بیاورید که آرزوی داشتن فرزند داشتید یا افکار خود را زمانی که متوجه بارداری شدید. ناگفته نماند بارداری و زایمان شما…

بچه می خواستی؟
واکنش شما به این خبر چگونه بود؟
در دوران بارداری چه وضعیت جسمی و روانی داشتید؟
تحویل چطور شد؟
اولین تماس شما چگونه بود؟
آیا به راحتی با خلق و خوی فرزندتان سازگار می شوید؟
هر یک از آن مراحل تحت تأثیر افکار و احساسات بود... هر یک از آن مراحل بخشی از زندگی شما و رابطه شما با فرزندتان است.

بسیاری از شما از برخی افکار، احساسات یا واکنش ها پشیمان هستید. ای کاش اوضاع فرق می کرد و از عواقب آن بر فرزند یا رابطه خود می ترسید. یا احساس گناه می‌کنید و می‌خواهید «اشتباه‌هایی» را که فکر می‌کنید برای فرزندتان ایجاد کرده‌اید، برطرف کنید.

آیا فکر یا واکنشی در رابطه با فرزندتان وجود دارد و هنوز نتوانسته اید خود را ببخشید؟

اگر پشیمان هستید یا احساس گناه می کنید، مهم است که سعی کنید خود را ببخشید و آنچه را که از سر گذرانده اید بپذیرید. به یاد داشته باشید که شما تا جایی که می دانستید عمل کردید و هیچ نیت بدی نداشتید. با گذشته صلح کنید تا این انرژی را به رابطه خود با فرزندتان نکشید. احساس گناه شما می تواند بر رفتار شما تأثیر بگذارد یا در زمانی که فرزندتان روزهای سختی را پشت سر می گذارد بیشتر احساس گناه کنید.

برای شروع احساس بهتر، تمرینی را پیشنهاد می کنم که در کتاب من آمده است. برای فرزندتان نامه بنویسید و پشیمانی، احساسات، فریبکاری هایتان و احساسی که به عنوان یک مادر دارید را بیان کنید. از سانسور بپرهیزید تا واقعاً رهایی بخش باشد و پس از پایان کار نامه را دور بیندازید!